Het fileprobleem aan de Kennedytunnel is al dertig jaar oud.

Ongeveer net zo oud als het probleem van de werkloosheidsval en van de gezinshereniging. Zo'n tien jaar ouder als het gebrek aan gevangenissen dus, maar laat dat maar aan de politiek over. We blijven bij de zaak. Al in 1983 werd de Liefkenshoektunnel uitgedacht. Weet u nog, de jaren '80, toen er alleen 's ochtends file was? Een extra ontsluiting van de haven was nodig.

Een consortium van privé-ondernemingen bouwde de tunnel die opende in juli 1991. Een van de aannemers was Betonac NV, dat deel uit maakt van de Konlinklijke BAM groep. Nog een BAM? In ruil voor de bouw mocht het consortium 20 jaar lang tol heffen, tot 2011. Alleen, er reed niemand door hun tunnel, omdat deze niet verbonden werd met de E17, wegens protest van Wase boeren en burgemeesters.

In 1995 kocht de Vlaamse overheid de tunnel dan maar over, plus een fikse schadevergoeding aan de bouwheren. Nu zaten zij met deze verliespost opgezadeld. Nieuw plan: sale-and-lease-back! Een korte termijn oplossing. De staat verkocht de tunnel aan twee Amerikaanse banken uit North-Carolina: de Nations Bank en de Bank of Wachovia. Daarvoor zou de opbrengst van de tunnel tot 2037 naar de Amerikanen gaan.

In 2004 werd de private onderneming Liefkenshoektunnel NV een volle dochter van de Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel (BAM). Neem de term private onderneming met een korrel grof zout.

Zowel de Liefkenshoektunnel NV als de BAM (of DAM?) zijn twee zwaar gepolitiseerde organisaties volledig in handen van aparatsjiks. De tolinkomsten (~40.mio/jaar) worden sindsdien o.m. besteed aan het Masterplan, lees Oosterweel - de volgende toltunnel.

Als de overheid zou willen kan ze in 2012 onder het leasingcontract uit. Dat dat niet gratis kan, dat weten zelfs u en ik. Maar misschien is het zijn geld wel meer dan waard. Het is, in afwachting van de vierde scheldekruising, het enige alternatief om de druk op het zwaarste knelpunt in België te verlichten.